Przypominający koszmarne zwierzę wyłaniające się z krwistoczerwonego morza, ten potworny obiekt jest w rzeczywistości nieszkodliwym słupem gazu i pyłu. Nazywany Mgławicą Stożkową (NGC 2264) – tak nazwany, ponieważ na zdjęciach wykonanych z ziemi ma stożkowy kształt – ten gigantyczny słup znajduje się w burzliwym obszarze formowania się gwiazd.
Cała mgławica ma długość 7 lat świetlnych. Mgławica Stożkowa znajduje się w odległości 2500 lat świetlnych w gwiazdozbiorze Jednorożca. Promieniowanie gorących, młodych gwiazd [znajdujących się poza górną krawędzią zdjęcia] powoli erodowało mgławicę przez miliony lat. Światło ultrafioletowe ogrzewa krawędzie ciemnej chmury, uwalniając gaz do stosunkowo pustego obszaru otaczającej przestrzeni. Tam dodatkowe promieniowanie ultrafioletowe powoduje świecenie wodoru, co tworzy czerwoną aureolę światła widoczną wokół filaru. Podobny proces zachodzi na znacznie mniejszą skalę w przypadku gazu otaczającego pojedynczą gwiazdę, tworząc łuk w kształcie łuku widoczny w lewej górnej części stożka. Łuk ten, widziany wcześniej przez teleskop Hubble'a, jest 65 razy większy niż średnica naszego Układu Słonecznego. Niebiesko-białe światło z otaczających gwiazd odbija się od pyłu. Gwiazdy w tle są widoczne przez parujące strzępki gazu, a burzliwa podstawa jest pokryta gwiazdami zaczerwienionymi przez pył.
Z czasem pozostaną tylko najgęstsze obszary Stożka. Wewnątrz tych obszarów mogą powstać gwiazdy i planety. Mgławica Stożkowa jest kuzynką filarów M16, które teleskop Hubble'a sfotografował w 1995 roku. Potężne filary zimnego gazu, takie jak Stożek i M16, są powszechne w dużych obszarach narodzin gwiazd. Astronomowie uważają, że filary te są inkubatorami dla rozwijających się gwiazd.
